O kadınlar genç yaşta sol yanını toprağa gömmüş, tek kanadı kırık tırnakları ile kazınarak hayat'a tutunan kadınlardır.
Hayatlarının baharın da kocalarını toprağa verip, evlatlarına anne iken, baba da olmuşlar.
Hem de öyle bir baba olurlar ki, babanın yokluğunu farkettirmemek için kendi canlarından vaz geçerler.
Kimseye muhtaç olmazlar, hep çalışıp didinirler, ama adları dul dur, hele bir de genç ve güzel iseler, acımasız ca yargılanırlar.
Her başarısının ardın da bir hinlik ararlar.
Kanadı kırık kadınlar başı dik, ayakları sağlam basar yere. Öyle kimseleri de takmazlar zaten. Gülüşleri hüzünlü, sol yanındaki toprağın ağırlığı hep yüreklerinde taşırlar.
Gündüz koşturur her derde çare olurlar da, bir tek yürek sızılarına çare bulamazlar. Sabah uyandığın da yastığı hep ıslaktır kanadı kırık kadınların. Gündüz hayat mücadelesinden ağlamaya bile vakitleri yoktur. Uykularında ağlarlar.
Herkes onları güçlü bilir de, onların da insan olduğunu unuturlar. İçlerinde ki acıyı susturmak için kimi deli gibi çalışır evinin rızkını çıkarır.
Rızkı yeten de, ya kendini gezmeye ya da müziğin dingin huzuruna sığınır. İster zengin olsunlar, ister orta halli.
Hepsininde kırıktır kanatları, ürkektir yürekleri, hüzünlüdür gülüşleri.
Eh ne de olsa topraktadır sol yanları.